بعضی وقتا همه میرن . همه ازت دور میشن . همه فک میکنن که بهشون نیازی نداری و در نتیجه ، باهات هم صحبت نمیشن که از حالِ درونت خبری بگیرن . انگار که انگیزه ای ندارن ببیننت . وقتی نزدیکشون میشی ، بهت محل نمیذارن و نمیخوان از وجودت بهره ای ببرن . من آدمِ بدی نیستم که خیلی اهل غیبت باشم ، و آدمی نیستم که حرفای بیهودهٔ جدی بزنم . من حرفای شوخی میزنم ولی اگر باهام جدی صحبت کنن و سعی کنن در تفکر و انتقاد پذیری با من صحبت کنن ، یکی از زیباترین همصحبت ها خواهم بود . ولی کی دوست داره پیشرفت کنه ؟ کی دوست داره غیبت نکنه ؟ کی دوست داره ولگردی نکنه ؟ کی دوست داره ک.س و شر نگه ؟ کی دوست داره خودشو همه چیز دان نشون نده و تلاش نکنه شخص مقابلش رو احمق جلوه بده ؟ ☹️
وقتی تعداد دیوونه ها خیلی زیاد میشه ، دیوونگیشون ، متفکر بودن دیده میشه و شیطان پرستی هاشون ، پیروی از اصولِ پیغمبری بیان میشه . توی این شرایط ، خندهٔ تلخ هم ، خیلی خیلی دردناک محسوب میشه 😔 .
