حَمْدَوَیْهِ عَنِ الْیَقْطِینِیِّ عَنْ یُونُسَ قَالَ قَالَ الْعَبْدُ الصَّالِحُ علیه السلام یَا یُونُسُ ارْفُقْ بِهِمْ فَإِنَّ کَلَامَکَ یَدِقُّ عَلَیْهِمْ قَالَ قُلْتُ إِنَّهُمْ یَقُولُونَ لِی زِنْدِیقٌ قَالَ لِی مَا یَضُرُّکَ أَنْ تَکُونَ فِی یَدَیْکَ لُؤْلُؤَةٌ فَیَقُولَ لَکَ النَّاسُ هِیَ حَصَاةٌ وَ مَا کَانَ یَنْفَعُکَ إِذَا کَانَ فِی یَدِکَ حَصَاةٌ فَیَقُولُ النَّاسُ هِیَ لُؤْلُؤَةٌ.
حمدویه از یقطینی و او از یونس، روایت کرده است؛ امام کاظم علیهالسلام فرمودند:
ای یونس، با مردم مدارا کن؛ زیرا سخنانت بر آنها سخت میگذرد!
عرض کردم: آنها مرا زندیق میخوانند!
حضرت فرمودند: وقتی در دستت جواهر باشد و مردم بگویند ریگ است، تو را چه ضرر دارد؟
و زمانی که در دستت سنگریزه باشد و مردم بگویند جواهر است، چه فایدهای برایت دارد؟
بحارالانوار جلد۲ صفحه۶۶