دلم گرفت توی این یک ساعت . سریال غم انگیزی گذاشته تلویزیون و مامانم داره میبینه و منم اتاق خوابم و صداش میاد داخل . آهنگ غمگین فیلم روی من تاثیر گذاشت متاسفانه و موجب شد خیالبافی هام شروع بشن .
تصور کردم که قهرمان ملی لقب گرفتم و دین اسلام رو زنده کردم و با کوله باری از خاطره ها و جایزه های جهانی ، در حال مرگ در بیمارستان هستم . تصور کردم که عشقم رو بخاطر من و تأثیرگذاریمون و مسائل سیاسی ، قبل من کشتن و من انقد ناراحتم که حتی روی پاهام نمیتونم وایسم . با این حال مثل آدمای ضعیف گریه نمیکنم و صورتم بدون هیچ حالتی ، فقد با چشم های گریون و اشک ها نشون میده که دارم گریه میکنم ( بالای سر قبر عشقم که قراره خاکش کنیم ) .
در واقعیت هم کمی گریه کردم که چیز عادی ای حساب میشه برام .
خدا شفا بده همه آدمای خل و چل رو ❤️🩹 . امیدوارم منم شفا بده .
دو ساعت باید بخونم . یا علی ( علیه السلام )
