امروز یه اتفاق خوبی افتاد که از نظرم پنهان بود . امروز تونستم ظهر نخوابم و تا الان بیدار بمونم . در واقع تا حدود ده و نیم صبح دراز کشیده بودم و با گوشی ور میرفتم . قبلشم یه صبحانه خورده بودم . به هر حال بعد از ساعت ده و نیم ، تا الان بیدار موندم . خداروشکر ❤️ .
صبح زود بنظرتون درمورد چه چیزی توی اینترنت میچرخیدم و سرچ میکردم ؟ باورش براتون سخته ولی درمورد تریزومی کروموزوم ۱۳ . افراد مبتلا به این بیماری سه تا کروموزوم ۱۳ دارن . این اتفاق باعث میشه بدنشون به شدت کج و کوله شکل بگیره و حتی جای اندام های روی سرشون خیلی تغییر کنه نسبت به ما . زده بود که فک کنم حدود ۹۰ درصدشون قبل از تولد یا زمان کمی بعد از تولد میمیرن . ولی خب اونایی که زنده میمونن میخوان چیکار کنن ؟ حتی سندروم داون براشون مث آرزو میمونه چون اونا حداقل ساختار بدنشون فرم قابل قبولی داره و اندام ها سرجاشونن و درست کار میکنن . خدایا ممنون که منو با اختلالات روانی امتحان میکنی و رشد میدی . کار به سریا واقن خیلی سخت تر از منه . حتی بین بیماری های روانی ، اسکیزوفرنی اگر تا چند سال درمان نشه و اون فرد بیخیالی کنه ، شاید تا آخر عمرش با اسکیزوفرنی زندگی کنه حتی اگه چند ماه یه بار شوک درمانی بره ! هرچند منم واقن خیلی داغونم ، اما بر خلاف بیماری های سایکوتیک نیستم که واقعیت رو از موهومات تشخیص ندم . همین که میتونم واقعیت رو تا حد خیلی خوبی ببینم جای شکر داره .
منِ عزیز ، هروقت حس کردی موانع رو به روت نمیذارن هیچ وقت موفق شی یاد رستگار رحمانی بیفت . ببین که چقدر بدبختی کشید تا جراح مغز شد ! ولی توی چه دانشگاهی ؟ دانشکده علوم پزشکی تهران :) . منم با لطف خدا ، علاقه و ارادت قلبی به حضرت محمد ( صلی الله علیه و آله ) و امداد های غیبیِ ایشون و تلاش های خودم پزشکی دانشکده علوم پزشکی تهران قبول میشم . چرا یه نفر که رتبش فاجعه هست و هیچ پیراپزشکی ای حتی پردیس خودگردان قبول نشده میخواد رتبش زیر ۱۰۰ و ترجیحاً یک بشه ؟ چون انقدر فشار روانی کشیدم که گرگ شدم . هیچ کس نمیتونه منو متوقف کنه حتی اگه از خودی ها مثل پدر و مادر هم در امان نباشم و جلوی پام سنگ بندازن . من OCD و افسردگی ای دارم که توصیفش در کلمات نمیگنجه ، ولی به درک ! قلبم حداقل هزار دفعه شکسته ، ولی به درک ! هیچ کس منِ واقعی رو نمیشناسه و نمیدونه چه بمب هیدروژنی ای هستم ، ولی به درک ! احتمالاً در حال حاضر هیچ کس منو دوست نداره ، ولی به درک ! هیچ کس به آیندهٔ من امیدِ واقعی نداره ، ولی به درک ! و هیچ کس رحمی به من نمیکنه و خیلی جاها راحت بهم بی احترامی میشه ، ولی این یکیم به درک :) . منِ عزیز تر از جانم ! به وقتش دیده میشی . به وقتش هزار نفر میخوان ازت مشاوره بگیرن . به وقتش هزار نفر میخوان باهات طرح دوستی بریزن ، و هزار تا اتفاقِ دیگه . پس عاشقانه سختی بکش و خدارو شکر کن که وقتی هیچ کسو نداری ولت نمیکنه . این تلاش ها جای دوری نمیرن :) . نصف یک سال باید در تکاپو باشم . احتمالاً توی این چند ماه خیلی بزرگ و پخته بشم . امیدوارم خدا منو با شکست های عجیب و بزرگ امتحان نکنه و مشکل عجیبی طی مسیر برام پیش نیاد . این پست نسبتاً طولانی رو با این جمله تموم میکنم : آنچه که به تو تعلق دارد تو را گم نخواهد کرد .
